Transmenu powered by JoomlArt.com - Mambo Joomla Professional Templates Club

Urodził się w 1903 roku w miejscowości Grądy koło Brzeska. Ukończył Seminarium Duchowne w Tarnowie. Pierwszą parafią księdza był Radomyśl, koło Mielca. Następną siedzibą była parafia Przemienienia Pańskiego w Ropczycach, rozpoczął tutaj posługę kapłańską w 1929 roku. Całą swoją energię włożył wtedy w nauczanie dzieci i młodzieży, oraz w duszpasterstwo. Patronował miejscowej organizacji Polskiego Czerwonego Krzyża. Był świetnym działaczem i organizatorem, głęboko zaangażowany w rozwój Ropczyc założył Komitet Podniesienia Miasta Ropczyc, następnie Towarzystwo Przyjaciół Miasta Ropczyc. Bardzo zabiegał o to, aby w mieście powstał zakład przemysłowy, który dałby mieszkańcom zatrudnienie. W tym celu wyjeżdżał do Ministerstw: Przemysłu i Handlu, Obrony Narodowej czy Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych. Starał się również o otwarcie Szkoły Przysposobienia Ogrodniczego. Te plany chwilowo przekreślił wybuch II wojny światowej. Po zakończeniu działań wojennych udało mu się utworzyć Państwową Szkołę Przemysłową. W 1954 roku na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego obronił tytuł doktora. To za jego wstawiennictwem powstała w Ropczycach cegielnia, Zakład Mechaniczny, wiele szkół i dworzec autobusowy. Z jego inicjatywy organizuje się Dni Ziemi Ropczyckiej. Zmarł 19 maja 1995.

Seweryn Udziela pochodził ze Starego Sącza. Urodził się w 1856 roku. Był wykwalifikowanym nauczycielem szkół ludowych i pracował w wielu miejscowościach dawnej Galicji. Później pełnił czynności inspektora szkolnego. Od 1900 r. mieszkał w Krakowie-Podgórzu. Był miłośnikiem, znawcą i zapalonym zbieraczem okazów kultury ludowej, w 1911 r. Szczególnie przyczynił się do powstania Muzeum Etnograficznego w Krakowie, któremu podarował zebraną kolekcję i swój osobisty księgozbiór. W 1913 r. uzyskał na siedzibę Muzeum jeden z budynków na Wawelu. Opublikował wiele prac etnograficznych, które stanowią do dziś bardzo cenne źródło informacji. Kierował Muzeum od jego powstania do roku 1937, określany był jako godny następca Kolberga. Poza tym pracował jeszcze jako inspektor szkolny, był zasłużonym etnografem.

Urodzony w 1880 roku w wiosce Jasień Czerneński. Zamieszkał w późniejszym okresie w Kamionce. Już jako student brał udział w tajnych organizacjach niepodległościowych, ze swoim bardzo dobrym kolegą- późniejszym generałem Władysławem Sikorskim. Ukończył Seminarium Duchowne w Tarnowie w 1904 roku. Pierwsza jego parafia również mieściła się w tym mieście, gdzie zajmował się budową Kościoła. Następnie sprawował funkcję sekretarza tamtejszego biskupa, notariusza kurialnego, a także był ojcem duchownym w Małym Seminarium. Przez całe swoje życie starał się budzić i rozwijać w ludziach poczucie religijnej i narodowej przynależności, jako wybitny wychowawca młodzieży. W 1933 roku został komisarzem biskupim Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Bogurodzicy Dziewicy Niepokalanie Poczętej w Dębicy. Po piętnastu latach został rektorem Seminarium Duchownego w Tarnowie. W czasie II wojny światowej prowadził nadal zajęcia z klerykami, mimo zamknięcia uczelni. Za tą działalność trafił do więzienia, następnie przetransportowany do Oświęcimia, gdzie wycieńczony licznymi torturami zmarł. Ksiądz Roman należy do grona czterech męczenników pochodzących z diecezji rzeszowskiej, beatyfikowany przez Jana Pawła II w 1999 roku.

Urodził się w 1846 roku w Broniszowie koło Ropczyc. W wieku 17 lat opuścił gimnazjum, do którego uczęszczał, i przyłączył się do polskich oddziałów powstańczych. Przebywał z tego powodu kilka miesięcy w więzieniu w Krakowie, gdzie po zwolnieniu podjął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim na wydziałach matematyczno-fizycznym i chemiczno-przyrodniczym. Wyróżniał się wyjątkowymi zdolnościami naukowymi. Pierwszą pracą była naprawa i przeróbka sprężarki, która to skraplała i sprężała bezwodnik węgla. W Heidelbergu uzyskał stopień doktorancki, po czym powrócił do Krakowa prowadzić swoje badania naukowe. Wraz z innym słynnym uczonym Zygmuntem Wróblewskim zbudował urządzenie pozwalające na uzyskanie jeszcze niższych temperatur, niż znany powszechnie aparat Cailleteta. 9 kwietnia 1883 roku obaj naukowcy, jako pierwsi na świecie skroplili tlen, było to bardzo prestiżowe dokonanie, bo do tej pory powszechnie uważano, że jest to niemożliwe. Z biegiem lat drogi naukowców się rozeszły, Karol Olszewski kontynuował badania samodzielnie. W tym czasie inny słynny naukowiec William Ramsay zaproponował mu współpracę przy przeprowadzeniu badań nad nowo odkrytym składnikiem powietrza. Olszewskiemu udało się skroplić i zestalić ten nowy gaz, który nazwano argonem. Zmarł w swoim laboratorium w 1915 roku.

Filolog klasyczny i historyk literatury. Urodził się w 1877 w miejscowości Mała koło Ropczyc. Był badaczem literatury polskiej i łacińskiej, członkiem Akademii Umiejętności, PAU i PAN. To jeden z najwybitniejszych polskich filologów klasycznych, autor znanej „Literatury greckiej". Praca ta stanowi dokument niezwykłej wszechwiedzy i uniwersalności pisarza. Liczne swoje badania poświęcił, obok literatury greckiej, także literaturze łacińskiej i jej wpływowi na twórczość polskich pisarzy. W dziedzinie historii literatury interesował się wszystkimi pisarzami, począwszy od Homera, a skończywszy na Tuwimie i Majakowskim. Najsłynniejsze jego prace to: „Szymonowicz i Kallimach", „Twórczość liryków rzymskich", „Hellenizm Juliusza Słowackiego" czy „Polski antylukrecjusz".

Józef Wilhelm Mehoffer urodził się w 1869 roku w Ropczycach przy obecnej ulicy Najświętszej Maryi Panny. Studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, studia malarskie kończył w Paryżu i w Wiedniu. W swojej twórczości czerpał ze wzorców Stanisława Wyspiańskiego, którym był zafascynowany, i z którym się przyjaźnił. Rywalizacja ze słynnym artystą zaowocowała wieloma wspaniałymi obrazami, np. „Psalm o Miłosierdziu Bożym", dzieło stworzone dla Kościoła Mariackiego w Krakowie, czy witraż „Życie Marii", jest to wspólne dzieło Mehoffera i Wyspiańskiego. Niewątpliwy wpływ na twórczość artysty miał jego nauczyciel, był nim sam wielki Jan Matejko. Jego najsłynniejsze dzieła to: "Hołd trzech Króli", „Najświętszy sakrament", „Męczennicy" czy „Święta Trójca". Artysta odnosił sukcesy nie tylko w dziedzinach typowo religijnych, ale także w tematyce typowo świeckiej. Wielokrotnie nagradzany prestiżowymi wyróżnieniami w Paryżu, Chicago, St. Louis oraz w Polskiej Akademii Umiejętności. Był wieloletnim wykładowcą w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie wykształcił wielu znakomitych artystów.

Prozaik, krytyk literacki, publicysta. Urodził się w Kamionce w 1917 roku. Ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, cały czas biorąc aktywny udział w życiu literackim tamtejszej studenckiej społeczności. W latach 1945-50 pracował w redakcji miesięcznika „Twórczość", potem przebywał na emigracji we Francji. Po powrocie zamieszkał w Warszawie, gdzie spędził resztę życia. Współpracował z wieloma miesięcznikami literackimi, m.in. w redakcji „Nowej Kultury", gdzie kierował działem prozy. Publikował swoje artykuły, felietony oraz fragmenty prozy. Był też zapalonym podróżnikiem, jako członek polskiej delegacji kulturalnej podróżował do Włoch, Indii, Egiptu i do USA. Zmarł nagle na atak serca w 1965 roku w Warszawie. Jego najbardziej znane utwory to: „Rdza", „Odrodzenie", „Żeby było bliżej", „Doświadczenia i przypadki", czy „Szkoła wielkiego burmistrza". W roku 1954 wydał swoją powieść „Jaworowy dom", za którą został wyróżniony Nagrodą Państwową.. w 1964 roku wydał następny utwór pt. „Agnieszka, córka Kolumba", za którą otrzymał Nagrodę Państwową II stopnia. Była to ostatnia powieść twórcy.

Urodził się w 1885 roku we wsi Ruda koło Sędziszowa Małopolskiego. Jego ojciec był znanym miejscowym społecznikiem i doradcą prawnym, założycielem kasy Stefczyka, wójtem. Ukończył doktoranckie studnia we Lwowskim Uniwersytecie, następnie studiował we Francji, Niemczech i Szwecji. Stanisław Kot to wieloletni działacz polityczny, historyk kultury i sztuki oraz wychowania. W latach dwudziestych XX wieku pracował jako dziennikarz w Cieszynie i Piotrkowie, gdzie w 1915 roku stanął na czele Biura Prasowego Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego., w tym czasie prowadził aktywną działalność na rzecz niepodległości kraju. W roku 1920 mianowany profesorem historii kultury Uniwersytetu Jagiellońskiego. Był tam kierownikiem katedry historii na tej uczelni do momentu jej likwidacji. W 1939 roku aktywnie włączył się w budowę polskiego rządu na emigracji., po zakończeniu wojny był również ambasadorem Polski w Rzymie, i już do końca swoich dni pozostał na obczyźnie. Mimo emigracji, był aktywnym działaczem Polskiego Stronnictwa Ludowego. Pozostawił po sobie bogatą spuściznę naukową, między innymi prowadzona do dzisiaj serię wydawniczą „Biblioteka Narodowa". Zmarł w 1975 roku w Wielkiej Brytanii.

To jeden z najwybitniejszych artystów XX wieku. Urodził się w Wielopolu Skrzyńskim 6 kwietnia 1905 roku. Był laureatem wielu prestiżowych nagród i medali oraz odznaczeń. To człowiek legenda, wielki malarz i rysownik, autor manifestów i happeningów. Był bardzo zdolnym twórcą wielu pomników i obiektów, np. bardzo awangardowego teatru Cricot 2. był autorem wielu znanych spektakli, jego pierwszy nosił tytuł „Umarła klasa". Są to wspomnienia z jego dzieciństwa w Wielopolu. Najsłynniejszy jego utwór to „Wielopole, Wielopole", a premiera tego przedstawienia odbyła się 13 grudnia 1983 roku w Kościele Parafialnym w Wielopolu Skrzyńskim. Tadeusz Kantor to symbol awangardy artystycznej XX wieku, a jego sztuka ma charakter uniwersalny i ponadczasowy. Krytycy określają ją jako międzynarodową i ogólnoludzką.To wszechstronny artysta, protestujący przeciwko sztuce tradycyjnej, miał poczucie obowiązku mówienia poprzez sztukę prawdy. Pozostałe bardzo znane sztuki artysty to: ‘Niech sczezną artyści", „Nigdy tu już nie powrócę" i nieskończony utwór pt. „Dziś są moje urodziny'. Zmarł nagle w Krakowie 8 grudnia 1990.Pamiątką po tym wybitnym artyście chyba najpiękniejszą jest stworzone Muzeum Jego Imienia, zwane „Kantorówką".